Herbata chińska

Herbata narodziła się w Chinach – w Junnanie rosną wciąż drzewa herbaciane liczące setki lat.

Wiecznie zielony krzew lub drzewo o skórzastych, ząbkowanych liściach i białych, pachnących kwiatach z pękiem żółtych pręcików. W naturze może osiągać kilkanaście metrów, ale na plantacjach przycina się go do wysokości ok. 1 m. Pochodzi z gór pogranicza południowo-zachodnich Chin, gdzie w lasach Junnanu przetrwały dzikie i półdzikie drzewa herbaciane liczące setki lat. Z tych samych liści, w zależności od sposobu obróbki, Chińczycy wytwarzają herbatę zieloną, białą, żółtą, oolong, czarną (czerwoną) i fermentowaną pu-erh.

Znaczenie w kraju

Chiny są ojczyzną herbaty i jej największym producentem; legenda przypisuje odkrycie naparu cesarzowi Shennongowi, a regionalne herbaty, jak Longjing z Hangzhou, Tieguanyin z Fujianu czy pu-erh z Junnanu, to narodowe dziedzictwo.

Występowanie

Górzyste prowincje południowych i środkowych Chin – od Junnanu i Syczuanu po Fujian i Zhejiang; najdalej na północ uprawy sięgają Henanu (Xinyang), Shaanxi i Szantungu.

Więcej: Wikipedia (pl) Wikipedia (en)