Morwa biała

Liśćmi morwy białej żywią się jedwabniki – bez niej nie byłoby chińskiego jedwabiu ani Jedwabnego Szlaku.

Szybko rosnące drzewo liściaste dorastające do 10–20 m, o szerokiej koronie i mlecznym soku. Liście są bardzo zmienne – na jednym drzewie bywają całobrzegie, sercowate albo głęboko klapowane. Drobne, niepozorne kwiaty tworzą kotkowate kwiatostany, z których rozwijają się jadalne owocostany przypominające jeżyny – białe, różowe lub czarnofioletowe. Na plantacjach drzewa przycina się nisko, by łatwo zbierać młode liście, stanowiące podstawowy pokarm gąsienic jedwabnika morwowego; z kory wytwarzano dawniej papier, a owoce i liście stosuje medycyna chińska.

Znaczenie w kraju

Hodowlę jedwabników legenda przypisuje cesarzowej Leizu, żonie Żółtego Cesarza, a Chiny przez stulecia strzegły tajemnicy jedwabiu, który karawany wiozły Jedwabnym Szlakiem aż do Rzymu. Kraj pozostaje największym producentem jedwabiu na świecie, a wyrażenie sangzi („morwa i katalpa”) oznacza po chińsku rodzinne strony.

Występowanie

Rośnie i jest uprawiana niemal w całych Chinach poza Tybetem i najzimniejszą północą; największe plantacje morwy dla jedwabnictwa leżą w Kuangsi, Syczuanie, Zhejiangu, Jiangsu (okolice jeziora Tai) i Guangdongu, a dawne tradycje jedwabnicze ma też Hotan w Sinciangu.

Więcej: Wikipedia (pl) Wikipedia (en)