Brzoza brodawkowata

Biała brzoza to najbardziej rosyjskie z drzew – bohaterka pieśni, wierszy Jesienina i niezliczonych pejzaży.

Drzewo dorastające do 25–30 m, o charakterystycznej białej korze łuszczącej się cienkimi płatami, u starszych okazów spękanej i czarnej u podstawy. Cienkie gałązki pokryte brodawkowatymi gruczołkami zwisają łukowato, a trójkątne, podwójnie piłkowane liście jesienią przebarwiają się na złoto. To gatunek pionierski – jako jeden z pierwszych zasiedla pogorzeliska i porzucone pola. Z kory wyrabiano naczynia i pisano na niej (słynne nowogrodzkie listy z kory brzozowej), wiosną pozyskuje się sok brzozowy, a z gałązek robi się witki do bani.

Znaczenie w kraju

Brzoza jest w Rosji symbolem ojczyzny i rosyjskiej przyrody – pojawia się w pieśniach ludowych, wierszach Siergieja Jesienina i obrazach Lewitana. Brzozowe gałązki wiąże się w „wieniki” do tradycyjnej łaźni, a brzozą przystraja się domy w święto Trójcy.

Występowanie

W całej europejskiej części Rosji, na Uralu i w Syberii aż po Jakucję – w lasach mieszanych, na skrajach tajgi i w lasostepie, gdzie tworzy charakterystyczne brzozowe zagajniki zwane „kołkami”; brak jej w tundrze i na półpustyniach nad Morzem Kaspijskim.

Więcej: Wikipedia (pl) Wikipedia (en)