Brzoza brodawkowata

Biała brzoza na skraju pola lub boru to jeden z najbardziej polskich widoków – i drzewo, z którego stawiano krzyże na żołnierskich mogiłach.

Brzoza brodawkowata to smukłe drzewo dorastające do 25–30 m, o charakterystycznej białej korze, która u podstawy starszych pni ciemnieje i głęboko pęka. Cienkie, zwisające gałązki pokryte są drobnymi brodawkami żywicznymi, od których gatunek wziął nazwę. Jako typowy gatunek pionierski szybko zarasta porzucone pola, zręby i pogorzeliska, znosząc ubogie, suche gleby. Wiosną z nawierconych pni pozyskuje się sok brzozowy, z kory wytapiano dziegieć, a z gałązek wiązano miotły.

Znaczenie w kraju

Brzoza ma w Polsce bogatą symbolikę – z brzozowych pni wykonywano krzyże na mogiłach żołnierskich, a brzezina stała się tematem opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza i filmu Andrzeja Wajdy. Jest też jednym z najczęstszych drzew polskich lasów, w których zajmuje kilka procent powierzchni.

Występowanie

W całym kraju – w borach i lasach mieszanych, na skrajach lasów, nieużytkach, wydmach i torfowiskach; często sadzona wzdłuż dróg i w miastach.

Więcej: Wikipedia (pl) Wikipedia (en)