Sosna limba

Wysokogórska sosna Tatr, która potrafi przetrwać ponad tysiąc lat na skalnych urwiskach i przy granicy lasu.

Limba to sosna o gęstej, kolumnowej koronie i miękkich igłach zebranych po pięć w pęczku. Jej szyszki nie otwierają się same – dojrzałe, jadalne nasiona, zwane orzeszkami limbowymi, wydobywa i rozsiewa orzechówka, ptak z rodziny krukowatych. Rośnie powoli w surowym klimacie górskim, w strefie górnej granicy lasu, często na stromych, skalistych zboczach. Jej pachnące, łatwe w obróbce drewno ceniono w rzeźbie i stolarce, przez co w przeszłości limby były intensywnie wycinane.

Znaczenie w kraju

W Polsce limba rośnie naturalnie wyłącznie w Tatrach, gdzie jest gatunkiem ściśle chronionym i jednym z symboli Tatrzańskiego Parku Narodowego. Stare, powykręcane limby nad Morskim Okiem i w Dolinie Pańszczycy należą do najczęściej fotografowanych drzew w polskich górach.

Występowanie

Naturalnie tylko w Tatrach (województwo małopolskie), głównie w górnym reglu i piętrze kosodrzewiny, m.in. w rejonie Morskiego Oka, Doliny Pięciu Stawów i Hali Gąsienicowej; poza górami sadzona w parkach i ogrodach.

Więcej: Wikipedia (pl) Wikipedia (en)