Mak polny

Czerwone płatki wśród zbóż to klasyczny obraz polskiego lata – i symbol pamięci o żołnierzach spod Monte Cassino.

Mak polny to jednoroczna roślina o owłosionej łodydze wysokości 30–80 cm i dużych, jaskrawoczerwonych kwiatach z czarną plamką u nasady płatków. Kwitnie od maja do lipca, najczęściej na skrajach pól zbożowych, przydrożach i ugorach. Po przekwitnieniu tworzy charakterystyczną torebkę wypełnioną setkami drobnych nasion, które mogą przetrwać w glebie przez dziesięciolecia. W przeciwieństwie do maku lekarskiego nie zawiera znaczących ilości alkaloidów opiumowych, a jego płatki dawniej wykorzystywano do barwienia i w ziołolecznictwie.

Znaczenie w kraju

Mak polny zakorzenił się w polskiej pamięci dzięki pieśni „Czerwone maki na Monte Cassino”, upamiętniającej żołnierzy 2. Korpusu Polskiego. Jest też stałym motywem ludowych wycinanek, haftów i wiejskich wianków.

Występowanie

W całym kraju na polach uprawnych, miedzach, nasypach i przydrożach; najobficiej tam, gdzie rolnictwo jest mniej intensywne i rzadziej stosuje się herbicydy.

Więcej: Wikipedia (pl) Wikipedia (en)