Wrzos zwyczajny

Fioletowe wrzosowiska, które jeszcze w XIX wieku pokrywały ogromną część Jutlandii, to krajobraz duńskich legend i powieści.

Wrzos zwyczajny to niska, zimozielona krzewinka o drobnych, łuskowatych listkach i gęstych gronach różowofioletowych kwiatów, kwitnących od lipca do października. Rośnie na ubogich, kwaśnych, piaszczystych glebach, gdzie tworzy rozległe wrzosowiska. Takie zbiorowiska powstały w dużej mierze dzięki człowiekowi – przez wieki utrzymywał je wypas owiec, wypalanie i ścinanie darni. Wrzos jest cenną rośliną miododajną, a miód wrzosowy ma charakterystyczną, galaretowatą konsystencję.

Znaczenie w kraju

Po utracie Szlezwiku w 1864 roku Duńskie Towarzystwo Wrzosowiskowe zaczęło zamieniać jutlandzkie wrzosowiska w pola i plantacje leśne pod hasłem „co utracone na zewnątrz, trzeba odzyskać wewnątrz”. Pozostałe wrzosowiska, np. Hjelm Hede czy Randbøl Hede, są dziś chronione.

Występowanie

Głównie w zachodniej i środkowej Jutlandii (Jutlandia Północna, Środkowa i Dania Południowa) na piaszczystych równinach i wydmach; mniejsze płaty wrzosowisk na północnej Zelandii i Bornholmie.

Więcej: Wikipedia (pl) Wikipedia (en)