Wrzos zwyczajny

Pod koniec lata wrzos barwi na fioletowo wrzosowiska szkockich Highlands – a biały wrzos uchodzi w Szkocji za talizman przynoszący szczęście.

Wrzos zwyczajny to niska, wiecznie zielona krzewinka dorastająca do 50–80 cm, o drobnych, łuskowatych liściach ułożonych w czterech rzędach wzdłuż gałązek. Od sierpnia do października pokrywa się gronami drobnych, liliowych, rzadziej białych kwiatów, które są ważnym źródłem nektaru dla pszczół – wrzosowy miód ma galaretowatą konsystencję i wyrazisty smak. Rośnie na kwaśnych, ubogich glebach: wrzosowiskach, torfowiskach i w widnych borach. Bez wypasu, koszenia lub wypalania wrzosowisko stopniowo zarasta drzewami.

Znaczenie w kraju

Wrzos przez wieki służył w Szkocji do krycia dachów, wyplatania lin, wyrobu mioteł i farbowania wełny, a z jego kwiatów warzono piwo (heather ale). Rozległe wrzosowiska Highlands utrzymuje się dziś m.in. przez kontrolowane wypalanie (muirburn) na potrzeby polowań na pardwy szkockie, których sezon zaczyna się 12 sierpnia.

Występowanie

Najrozleglejsze wrzosowiska porastają szkockie Highlands, Grampiany i wyspy, a także wyżyny Walii i Irlandii Północnej; w Anglii słyną North York Moors, Peak District, North Pennines, Dartmoor i Exmoor oraz nizinne wrzosowiska Dorset, Hampshire i Surrey.

Więcej: Wikipedia (pl) Wikipedia (en)