Grzybienie błękitne

Błękitny lotos o gwiaździstych kwiatach otwierających się o świcie był dla starożytnych Egipcjan symbolem słońca i narodzin świata.

Wieloletnia roślina wodna z rodziny grzybieniowatych, zakorzeniona kłączem w mule, o okrągłych, głęboko wyciętych u nasady liściach pływających po powierzchni wody. Bladobłękitne kwiaty o zaostrzonych płatkach i żółtym środku wznoszą się nieco ponad wodę; otwierają się rano i zamykają po południu, a każdy kwitnie przez około trzy dni. Rośnie w stojących i wolno płynących wodach Afryki, od doliny Nilu po południe kontynentu. Kwiaty zawierają alkaloidy aporfinowe, m.in. nucyferynę i apomorfinę, którym przypisuje się łagodne działanie uspokajające.

Znaczenie w kraju

Według egipskich mitów z kwiatu błękitnego lotosu wyłonił się u zarania świata bóg słońca, a sam kwiat utożsamiano z bogiem Nefertumem – drewniana głowa młodego Tutanchamona wyrastająca z lotosu to jedno z najsłynniejszych dzieł z jego grobowca. Motyw lotosu zdobi malowidła grobowe, kapitele kolumn i amulety.

Występowanie

Dziś rzadki – nieliczne stanowiska zachowały się w kanałach irygacyjnych i rowach Delty Nilu; częściej można go zobaczyć w ogrodowych stawach.

Więcej: Wikipedia (pl) Wikipedia (en)